• home
• kancelaria
• ogłoszenia
  • okiem kamery
• liturgia
• nasza parafia
  • kaplica uzdrowień
  • goście parafii
  • "FIDES"
• historia
  • Silesia Sonnans
• zwiedzanie
  • droga św. Jakuba
• słowo Boże
  • święci 
  • teologia, świątynie

OGŁOSZENIA PARAFIALNE

• home
• kancelaria
• ogłoszenia
  • okiem kamery
• liturgia
  • sakramenty
  • słuzba liturgiczna
• nasza parafia
  • kaplica uzdrowień
  • goście parafii
  • "FIDES"
• historia
  • Silesia Sonnans
• zwiedzanie
  • droga św. Jakuba
• słowo Boże
  • święci 
  • archiwum
  • teologia, świątynie

• OGŁOSZENIA
• EWANGELIA
• W TYM TYGODNIU

Czytanie na niedzielę według Vienna International Religious Centre - PDF

                                                        
                                                 9 SIERPNIA
                                   DZIEWIĘTNASTA NIEDZIELA ZWYKŁA

PIERWSZE CZYTANIE
czytanie (1 Krl 19, 9a. 11-13a)
Bóg objawia się Eliaszowi
Czytanie z Pierwszej Księgi Królewskiej

Gdy Eliasz przyszedł do Bożej góry Horeb, wszedł do pewnej groty, gdzie przenocował. Wtedy Bóg rzekł: «Wyjdź, aby stanąć na górze wobec Pana!»
A oto Pan przechodził. Gwałtowna wichura rozwalająca góry i druzgocąca skały szła przed Panem; ale Pana nie było w wichurze. A po wichurze – trzęsienie ziemi: Pana nie było w trzęsieniu ziemi. Po trzęsieniu ziemi powstał ogień: Pana nie było w ogniu. A po tym ogniu – szmer łagodnego powiewu. Kiedy tylko Eliasz go usłyszał, zasłoniwszy twarz płaszczem, wyszedł i stanął przy wejściu do groty.

DRUGIE CZYTANIE
czytanie (Rz 9, 1-5)
Izrael jest ludem Bożym
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:
Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię, potwierdza mi to moje sumienie w Duchu Świętym, że w sercu swoim odczuwam wielki smutek i nieustanny ból.
Wolałbym bowiem sam być pod klątwą, odłączonym od Chrystusa dla zbawienia braci moich, którzy według ciała są moimi rodakami. Są to Izraelici, do których należą przybrane synostwo i chwała, przymierza i nadanie Prawa, pełnienie służby Bożej i obietnice. Do nich należą praojcowie, z nich również jest Chrystus według ciała, Ten, który jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki. Amen.

EWANGELIA
Ewangelia (Mt 14, 22-33)
Jezus chodzi po jeziorze
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał.
Łódź zaś była już o wiele stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się, myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli.
Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!»
Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!»
A On rzekł: «Przyjdź!» Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, podszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!»
Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: «Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?»
Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».

DO REFLEKSJI
Krzysztof Wons SDS/Salwator
O CO PROSZĘ.

Po rozmnożeniu chleba Jezus przynagla uczniów, aby przepłynęli na drugi brzeg (w. 22). On sam idzie na górę, aby się modlić. Nie chce rozgłosu. We wszystkim, co czyni, szuka chwały Ojca.

Będę kontemplował Jezusa cichego i pokornego, całkowicie oddanego Ojcu. Czy w mojej pracy potrafi ę usuwać się na bok? Czy szukam przede wszystkim chwały Boga? Czy nie przysłaniam Go sobą?

Wejdę na górę razem z Jezusem, aby się modlić (w. 23). Pomyślę, że jestem razem z Nim. Jest wieczór. Będę wpatrywał się w Jego rozmodloną twarz, przysłuchiwał się Jego rozmowie z Ojcem. Uświadomię sobie, że Jezus codziennie wpatruje się w Ojca i modli się za mnie. Rozmawia z Nim o moim życiu. Czy wierzę w Jezusa, który codziennie modli się za mnie do Ojca?

Będę patrzył na uczniów, którzy zmagają się z przeciwnymi falami, aby przepłynąć na drugi brzeg jeziora (w. 24). Zauważę ich zmęczenie, ciężki oddech i trud wiosłowania na wzburzonym jeziorze. Nie rozpoznają Jezusa przychodzącego do nich (ww. 25-26).

Czy rozpoznaję Jezusa pośród moich codziennych zajęć? Czy zmęczenie i aktywne życie nie przysłaniają mi Jego obecności?

Wczuję się w przeżycia Piotra kroczącego po jeziorze (w. 28- -30). Spróbuję razem z nim doświadczyć momentu tonięcia. Poczuję ciepło dłoni Jezusa. On natychmiast ratuje mnie z kłębiących się fal jeziora.

Wyznam Jezusowi moją wiarę i będę Go prosił o głębokie przeczucie Jego obecności, zwłaszcza pośród kryzysowych sytuacji. Uchwycę się Jezusa, wypowiadając proste słowa modlitwy: „Jezu, trzymaj mnie mocno i nie pozwól mi zginąć!”.

Sakrament Pokuty

W dni powszednie 06:45-07:00; 17:45-18:00.

W każdy piątek roku jubileuszowego 09:00-09:45 w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu.

W pierwszy piątek miesiąca 17:00-18:00 w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu

 

NOWE TŁUMACZENIE ZWIĄZANE Z HISTORIĄ NASZEJ  ŚWIĄTYNI

Kościół Łaski Cesarskiej w pigułce_Die Hirschberger Gnadenkirche plik pdf.

                                           W TYM TYGODNIU

        Kroki na falach i dłoń zbawienia: Tajemnica nocy nad Galilejskim Morzem

Gdy zamilkły echa ludzkich tłumów, a noc rozpostarła nad Galilejskim Morzem swój czarny, drżący całun, łódź  

uczniów stała się igraszką pośród rozszalałych żywiołów, miotana falami wbrew wszelkiej ludzkiej nadziei. Tam, na  

wysokościach góry, odcięty od zgiełku świata w samotnej modlitwie trwał Ten, którego serce bije w rytm wieczności,  

spoglądając w mrok z wysokości nieosiągalnych dla śmiertelnych. W godzinie czwartej straży nocnej, gdy sen  

miesza się z trwogą, a cień śmierci kładzie się na spienionych grzbietach fal, On idzie – nie stąpając po ziemi, lecz  

depcząc to, co dla człowieka jest niezgłębioną otchłanią i końcem drogi. Uczniowie, ujrzawszy sylwetkę kroczącą po  

grzbietach nocy, ze strachu wydają z siebie krzyk rozpaczy, biorąc Pana za bezcielesne widmo, zjawę z zaświatów.  

Lecz oto w gęstwinie wichru rozbrzmiewa głos czystszy niż brzwit, głos niosący ukojenie i ostateczną pewność:  

«Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!». Wtedy to Piotr, porwany szaleństwem bezgranicznej miłości i głębokiej  

ufności, zapomina o prawach natury i woła o cud, pragnąc utonąć w ramionach Nauczyciela. Słysząc jedno święte  

słowo: «Przyjdź!», porzuca bezpieczną deski przystań i stawia stopy na niepewnej, ruchomej toni, idąc po wodzie  

procznie jak po posadzce świątyni. Lecz wystarczy chwila ludzkiej słabości, jedno spojrzenie na gniewny wiatr i  

huczący żywioł, by serce uległo zwątpieniu, a stopy zaczęły pogrążać się w zimnej toni. Wówczas krzyk tonącego  

rozdziera mrok: «Panie, ratuj mnie!», i natychmiast, bez chwili zwłoki, wyciąga się zbawcza, wszechmocna dłoń,  

która chwyta tonącego w uścisku miłosierdzia, pytając z czułym wyrzutem o miarę jego wiary. Gdy zaledwie  

wstępują do wnętrza łodzi, wiatr natychmiast składa swe gniewne skrzydła, a tafla jeziora milknie w głębokim  

pokłonie, podczas gdy ci, którzy ocalejeśli z burzy, padają na twarze przed Majestatem, wyznając drżącymi ustami  

największą prawdę wszechświata: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».

• Stolica Apostolska
• Episkopat Polski
• Diecezja Legnicka
• Katolicka Agencja Inf.