• home
• kancelaria
• ogłoszenia
  • okiem kamery
• liturgia
• nasza parafia
  • kaplica uzdrowień
  • goście parafii
  • "FIDES"
• historia
  • Silesia Sonnans
• zwiedzanie
  • droga św. Jakuba
• słowo Boże
  • święci 
  • teologia, świątynie

OGŁOSZENIA PARAFIALNE

• home
• kancelaria
• ogłoszenia
  • okiem kamery
• liturgia
  • sakramenty
  • słuzba liturgiczna
• nasza parafia
  • kaplica uzdrowień
  • goście parafii
  • "FIDES"
• historia
  • Silesia Sonnans
• zwiedzanie
  • droga św. Jakuba
• słowo Boże
  • święci 
  • archiwum
  • teologia, świątynie

• OGŁOSZENIA
• EWANGELIA
• W TYM TYGODNIU

Czytanie na niedzielę według Vienna International Religious Centre - PDF

                                                         5 LIPCA
                                       SZESNASTA NIEDZIELA ZWYKŁA

PIERWSZE CZYTANIE
czytanie (Mdr 12, 13. 16-19)
Dobroć Boga dla ludzi
Czytanie z Księgi Mądrości

Panie, nie ma oprócz Ciebie boga, co ma pieczę nad wszystkim, abyś miał dowodzić, że nie osądziłeś niesprawiedliwie.

Twoja bowiem moc jest podstawą Twej sprawiedliwości, wszechwładza Twa sprawia, że wszystko oszczędzasz. Moc swą przejawiasz wobec tych, co nie wierzą w pełnię Twej potęgi, i karzesz zuchwalstwo tych, co ją znają. Potęgą władasz, a sądzisz łagodnie i rządzisz nami z wielką oględnością, bo do Ciebie należy móc, gdy zechcesz.

Nauczyłeś lud swój tym postępowaniem, że sprawiedliwy powinien miłować ludzi. I wlałeś synom swym wielką nadzieję, że po występkach dajesz nawrócenie.

DRUGIE CZYTANIE
czytanie (Rz 8, 26-27)
Duch Święty przychodzi z pomocą naszej słabości
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Duch Święty przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha, wie, że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą.

EWANGELIA
Ewangelia (Mt 13, 24-43)
Przypowieść o chwaście wśród zboża
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść:
«Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swojej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł.
A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: „Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast?” Odpowiedział im: „Nieprzyjazny człowiek to sprawił”. Rzekli mu słudzy: „Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?”
A on im odrzekł: „Nie, byście zbierając chwast, nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”».
Przedłożył im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, większe jest od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki podniebne przylatują i gnieżdżą się na jego gałęziach».
Powiedział im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło».
To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: «Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata».
Wtedy odprawił tłumy i wrócił do domu. Tam przystąpili do Niego uczniowie, mówiąc: «Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście».
On odpowiedział: «Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy. Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego. Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł; żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie.
Jak więc zbiera się chwast i spala w ogniu, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia oraz tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego.
Kto ma uszy, niechaj słucha!»

DO REFLEKSJI
Krzysztof Wons SDS/Salwator
O CO PROSZĘ.
Na początku medytacji wzbudzę w sobie głębokie pragnienie słuchania Jezusa. Usiądę blisko Niego i będę słuchał z uwagą przypowieści, w której opowiada o moim życiu. Jezus trzykrotnie podkreśla, że w moim życiu zasiał dobre nasienie (ww. 24.27.37)!

Czy wierzę, że istnieje we mnie ziarno dobra, że Bóg stworzył mnie dobrym? Czy potrafi ę dostrzec w sobie dobre cechy i zdolności? Wymienię przed Jezusem wszystkie dary, które odnajduję w sobie.

Jezus przestrzega mnie, że istnieje Zły, który chce zagłuszyć we mnie ziarno dobra. Działa z wielką przebiegłością, najczęściej wtedy, gdy „zasypiam” (w. 25-26). Czy wierzę w istnienie Złego? Czy są we mnie takie ziarna dobra, które zagłuszam?

Jezus zaznacza, że Zły ma moc zasiania złego ziarna, ale nie ma bezpośredniej mocy niszczenia we mnie ziarna dobra. Bóg i Jego łaska są silniejsze od największej przebiegłości Złego. Powierzę się opatrzności Boga. Będę prosił Go z ufnością, aby strzegł we mnie ziarna dobra i troszczył się o jego wzrost.

„Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa” (w. 30). Jezus uczy mnie cierpliwości. Rozwój dobra dokonuje się powoli i pośród ludzkiej słabości. Najskuteczniejsza walka ze złem dokonuje się poprzez pielęgnowanie w sobie dobra.

W przypowieści o ziarnku gorczycy i zaczynie Jezus przypomina mi, że to, co dobre, często rozwija się w sposób niewidoczny (ww. 31-35). Czy nie ulegam pokusie odnoszenia natychmiastowych sukcesów?

W serdecznej rozmowie z Jezusem będę prosił Go o cierpliwość w rozwoju i pokorę w zmaganiu się ze słabością: „Daj mi, Panie, serce cierpliwe i mądre w codziennym wzrastaniu!”.

Sakrament Pokuty

W dni powszednie 06:45-07:00; 17:45-18:00.

W każdy piątek roku jubileuszowego 09:00-09:45 w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu.

W pierwszy piątek miesiąca 17:00-18:00 w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu

 

NOWE TŁUMACZENIE ZWIĄZANE Z HISTORIĄ NASZEJ  ŚWIĄTYNI

Kościół Łaski Cesarskiej w pigułce_Die Hirschberger Gnadenkirche plik pdf.

                                           W TYM TYGODNIU

         

                         „Paradoks współistnienia: Pszenica i chwast"

Stajemy dziś przed obrazami, które Jezus maluje z niezwykłą precyzją, ukazując nam mapę duchowej  

rzeczywistości, w której przyszło nam żyć. Z jednej strony widzimy pole, na którym pszenica musi dzielić  

przestrzeń z chwastem; z drugiej – maleńkie ziarno gorczycy, które przerasta nasze oczekiwania; i wreszcie  

zaczyn, który w ukryciu przemienia bezkształtną masę w żywy chleb. Najtrudniejsza do przyjęcia jest  

przypowieść o chwaście, bo dlaczego Gospodarz pozwala mu rosnąć? Nasza ludzka logika podpowiada  

natychmiastową akcję: wykorzenić, oczyścić, oddzielić to, co złe, od tego, co dobre, bo chcemy sprawiedliwości  

tu i teraz, chcemy radykalnego cięcia. Jednak Bóg patrzy inaczej, a Jego cierpliwość jest formą ochrony.  

Gospodarz wie, że wyrywanie chwastu na oślep zniszczy delikatne korzenie młodej pszenicy, co jest obrazem  

niezwykle czułej troski o to, co w nas autentyczne i święte. Bóg wie, że nasze życie, nasze serce i nasze  

wspólnoty to pole, na którym dobro i zło często przeplatają się w sposób nierozpoznawalny dla ludzkiego oka,  

dlatego ta przypowieść uczy nas pokory wobec tajemnicy zła, ale nade wszystko – ufności w ostateczny triumf  

dobra. Nie my jesteśmy sędziami żniwa, a naszym zadaniem nie jest niszczenie chwastu rękami pełnymi  

nienawiści, lecz nieustanne dbanie o to, byśmy sami stawali się pszenicą, która karmi, a nie chwastem, który  

zagłusza. Kolejne przypowieści o ziarnku gorczycy i o zaczynie pokazują nam drugą stronę medalu: Królestwo  

Boże nie potrzebuje wielkiego rozgłosu, by działać. Ziarnko gorczycy uczy nas, że wielkie rzeczy zaczynają się  

od niepozornych gestów, a to, co w oczach świata wydaje się słabe, jak modlitwa czy uczciwość, ma w sobie  

ukrytą energię Boga, która stanie się schronieniem dla innych. Zaczyn mówi o przemianie od wewnątrz, która  

jest jak drożdże w cieście: niewidoczna, pracująca w ukryciu, ale zdolna do przeobrażenia wszystkiego, czego  

dotknie. Kończąc wyjaśnienie przypowieści, Jezus używa mocnych słów, które nie są groźbą, lecz  

zaproszeniem do przebudzenia. Żyjemy w świecie, gdzie często czujemy się jak pszenica wciśnięta między  

chwasty, czując ciężar zła i zmagając się z własną słabością, ale Słowo Boże daje nam obietnicę: nie jesteście  

pozostawieni sami sobie na tym polu. Jesteśmy wezwani do cierpliwości, najpierw wobec samych siebie, a  

potem wobec świata, lecz niech ta cierpliwość nie będzie biernością, lecz aktywnym wybieraniem światła.  

Przyjdzie żniwo, nie po to, byśmy żyli w lęku, lecz byśmy mieli pewność, że każdy akt miłości, każda drobna  

ofiara i każde ziarno dobra, które posialiśmy, nie zginie, lecz zostanie zwiezione do spichlerza Pana. Niech  

zatem nasze życie będzie zaczynem, który przemienia codzienność, a nasze korzenie niech będą tak głęboko  

wrośnięte w Chrystusa, by żadna burza ani żadne zło nie zdołało nas wyrwać z Jego ręki...

• Stolica Apostolska
• Episkopat Polski
• Diecezja Legnicka
• Katolicka Agencja Inf.